NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Chciała pani uciec do Brazylii.
Nie uciekałam.
Pani Monaco w Brazylii założyła program pomocy sierotom.
Nazywa się „Nowe Życie”.
Wylot dzień po pogrzebie męża?
Tak. Musiałam lecieć.
Czuć się potrzebna.
Tu nie wolno palić.
Ani kłamać.
- Nie kłamałam. - Nie?
A poprzednio?
Pani prokurator, późno już.
Nie wiem, po co dręczy pani moją klientkę,
więc proszę, do sedna.
Gdzie pani była i co robiła, gdy zginęła Angelica Petroni?
OSIEMNASTY GRUDNIA
DZIEWIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
- Dzień dobry, Nicola. - Dzień dobry.
Dziękuję.
Cześć.
- Czołem. Jak się masz? - Nijak.
Strój na jutro.
Powinien pasować.
Obrzydliwy.
Jak ciuchy służącej.
A moje szczęśliwe buty?
Strażnicy je skonfiskowali.
Dostaniesz je, gdy wyjdziesz.
Lindo, jest kiepsko.
Zaczynamy jutro.
Nie pójdziesz na przesłuchanie z taką miną.
Masz wyglądać na spokojną…
gotową na spotkanie z sędzią.
Super, dzięki.
Super?
Spokojna? Wciąż nie załatwiłeś mi aresztu domowego.
Próbowałem, ale to trudne.
Zwłaszcza w sprawach o morderstwo.
Czytam gazety.
Oglądam transmisje, rekonstrukcje.
Już zdecydowali.
- Jestem potworem i basta. - Lindo, prawda nie istnieje.
To sztuczka z sali sądowej,
dzięki której możesz wyjść.
Mam niespodziankę.
Musisz być gotowa.
Uczyłaś się sztuczek.
Czas na pokaz.
- Mogę wejść? - Co tu robisz?
Chcę ci życzyć powodzenia.
ŚRODKI ZAPOBIEGAWCZE WOBEC L. MONACO SĄ NOWE DOWODY
Zabiła ją?
Bez wątpienia?
Zawsze je miałem, gdy byłem prokuratorem.
W przeddzień każdego procesu
mówiłem twojej matce dobranoc, zamykałem się w biurze
i przeglądałem akta.
Lista świadków.
Każdy z nich to rozdział naszej historii dla sędziów.
A żeby ich przekonać…
Trzeba ułożyć rozdziały po kolei.
Licząc, że żaden nie zmienił wersji.
I że gdy przyjdzie kolej na obronę,
przedstawią gorszą historię.
Nie spałem całą noc.
Proces jest poszlakowy, ale oskarżenie solidne.
Mam dobrych świadków i motyw.
Cieszę się, że jesteś pewna.
Ten proces jest dla ciebie ważny.
- Mówiłeś, że wszystkie są. - Ten musi być ważniejszy,
skoro poświęciłaś małżeństwo.
Nic się nie da zrobić?
Nie. Giovanni odszedł.
- Odzywał się do ciebie? - Tato, proszę.
Odprowadzę cię.
A ono wciąż tu jest.
„Znasz kraj, w którym kwitną pomarańcze?
Które to były cytrynami?”
Pa.
Stoję po stronie prawdy i niewinności mojej klientki,
wbrew konfabulacjom dziennikarzy,
którzy już wydali wyrok.
Więc jest pan przekonany o niewinności Lindy Monaco?
Zdecydowanie.
Prokuratura ma niezbite dowody?
Według przedstawionych dokumentów
nie ma się czym martwić, więc zajmiemy…
Ty możesz coś zrobić.
Zmarła nocą z trzeciego na czwartego…
…wyglądała jak aniołek.
…litość też ma swoje prawa.
Chciała cię poznać. Przyszłaby do ciebie.
Gdyby tu pani była, zrozumiałaby
jej potrzebę poznania rodziców.
Gdyby spojrzała jej pani w oczy…
wiedziałaby pani, że litość też ma swoje prawa.
Ty możesz coś zrobić.
Znajdź bydlę, które ją zabiło.
Proszę wstać.
Sąd idzie.
Rozprawie przewodniczy sędzia Umberto Ventura.
DZIEWIĘTNASTY GRUDNIA PIERWSZE PRZESŁUCHANIE
Dzień dobry.
Przekonam ich, że nic nie zrobiłaś.
Prokurator Guerro, mecenasi Arrigoni i Barone,
wiecie, że nie lubię przedłużać.
Lubię dochodzić do sedna
i mam nadzieję, że wy także.
Oto Słowo Boże.
Ventura nie lubi gwiazdorzenia, pamiętaj.
…złożone w wyznaczonym czasie.
Prokuratorze, obrońcy, wy wiecie wszystko.
My nie wiemy nic, więc wyjaśnijcie nam, co się stało.
Pani prokurator, proszę przedstawić raport wstępny.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Młoda ofiara.
Młoda, piękna dziewczyna
i oskarżona z ważnym nazwiskiem.
To składniki, które wzbudziły wręcz chorobliwą ciekawość.
Dużo się mówi o tym procesie.
Ale nie potrzebujemy tyle słów.
To zbrodnia motywowana nienawiścią i zemstą.
Okropne uczucia, ale nie tak oślepiające,
by oskarżona nie działała z premedytacją.
Prokuratura wykaże, jak Linda Monaco
postanowiła z zimną krwią zabić Angelicę Petroni.
Świadoma tego, że odbiera też drugie życie,
dziecka Angeliki.
Angelica miała wielkie serce.
Serce, które wciąż było naiwne,
przez co wplątała się w brudny układ,
z którego desperacko chciała się uwolnić...
zanim Linda Monaco
powstrzymała ją w najgorszy sposób,
od wyjścia z ciemności w stronę światła.
Zmasakrowała ją.
Bez wahania…
i nawet nie okazała skruchy.
Dziękuję, to wszystko.
Panie Barone, proszę.
Wysoki Sądzie,
posłucham rady i przejdę do rzeczy.
Angelica Petroni zmarła
nocą z trzeciego na czwartego marca tego roku.
Koniec.
Koniec. To wszystko.
Koniec życia…
ale też koniec pewności.
Bo ta śmierć to jedyny fakt. Jedyny.
Cała reszta to niekończąca się seria domysłów.
Choć prokuratura snuje przeróżne opowieści,
nie ma narzędzia zbrodni.
A miejsce i moment śmierci to tylko teorie prokurator Guerry.
Już raz popełniła tragiczny błąd,
obwiniając niewinnego,
który odebrał sobie życie.
I zamiast zdusić w sobie katowskie zapędy,
postanowiła znaleźć innego winnego.
Prowadząc dochodzenie,
będąc zaślepiona uprzedzeniami.
I pomijając fakt, że ofiara
prowadziła życie pełne tajemnic i ktoś inny
mógł ją zabić. Nie Linda Monaco,
która utrzymuje, że jest niewinna.
Szczerze i dobitnie.
Będę walczył o uniewinnienie, na jakie zasługuje
i do rozbicia sztucznej fortecy oskarżenia
do jej prawdziwej postaci:
kupy mokrego piachu.
Inspektorze Savini, jest pan technikiem, który analizował te zdjęcia.
Proszę wyjaśnić Sądowi, co to za obrazy?
Ofiara, Petroni Angelica, była hostessą w Palazzo Te
trzeciego marca wieczorem.
Moi ludzie zidentyfikowali aż 171 gości z tego przyjęcia,
a te 678 zdjęć zrobiono ich telefonami
i aparatem fotografa, wynajętego przez organizatorów imprezy.
Co od razu udało się ustalić?
Obecność ofiary i oskarżonej na miejscu.
Tutaj widzimy Angelicę Petroni z drugą hostessą, Silvią Orrico.
Linda Monaco była w towarzystwie dwóch przyjaciółek,
Anny Manfredi i Lavinii Belei.
W tym samym czasie, z różnicą 33 sekund.
Jest 23,57.
Te dwa zdjęcia zrobiono minutę później,
dwoma różnymi telefonami,
a schemat pokazuje pozycję ofiary i oskarżonej.
Wektory reprezentują kierunek spojrzeń,
odtworzony na podstawie analizy twarzy.
Wysoki Sądzie.
Ta wymiana spojrzeń to początek końca.
Sprzeciw, komentuje dowody świadka.
Podtrzymuję.
Angelica Petroni odeszła,
jakby nie mogła spojrzeć w oczy żonie kochanka.
To spekulacje.
Śmiało, pani prokurator.
Inspektorze, czy Angelica miała ze sobą jakieś rzeczy?
Koledzy mówią o plecaku, który zawsze nosiła wieczorami.
- A ten plecak został znaleziony? - Nie, nigdzie.
Czy można przypuszczać, że Angelica opuściła budynek,
z myślą, że już nie wróci?
A ten, kto ją zabił, pozbył się plecaka
z rzeczami osobistymi. Telefonem, portfelem…
Tak, to prawdopodobne.
Najpóźniej po 18 sekundach,
oskarżona opuściła kanapę,
a 11 minut później wróciła do przyjaciółek.
Od 23,54 do 12,05.
Jedenaście minut.
Dość czasu, by dokonać zabójstwa w Palazzo Te.
Na tych zdjęciach widać jeden z dwóch zbiorników,
znajdujących się w ogrodzie.
Na obszarze, który był wówczas zamknięty
dla wszystkich oprócz obsługi.
Woda odpływa ze zbiorników kanałami,
które ciągną się pod Mantuą aż do Mincio.
Inspektorze, czy zespół naukowy znalazł ślady ofiary na zewnątrz budynku?
Pasek jej sukienki zaplątał się w ostrza oczyszczacza.
Możemy uznać za bardzo prawdopodobne,
że Angelicę wrzucono do wody
w jednym ze zbiorników.
Tak, wskazuje na to również fakt,
że ofiara nie opuściła parku po przyjęciu.
Znaleźliśmy jej zaparkowany skuter.
Dziękuję, inspektorze. To wszystko.
Oddaję głos obronie.
Świetny występ.
I jakie efekty.
„Wymiana spojrzeń”,
„początek końca”.
Przesłuchuje pan prokuratora?
Inspektor Savini poczuje się zaniedbany.
Nie, na litość boską. Już.
Z jaką dokładnością przewidziano
- kierunek spojrzeń? - Do 94%.
Więc możliwe, że na siebie spojrzały. Nie ma pewności.
Jest, na poziomie 94%.
Ale to nic pewnego.
Wielu gości mogło stanąć im na drodze.
Trudno wywnioskować to ze zdjęć.
Zaprzeczyć też.
Nie wiemy, czy miały dobrą widoczność.
Ale załóżmy, że tak.
Jedna wiedziała, że to żona jej kochanka.
A druga, że to kochanka jej męża.
Dziwnie byłoby na siebie nie spojrzeć, prawda?
Inspektor nie może zeznawać w sprawie intencji.
Pani też nie może!
Są zdjęcia, na których Linda Monaco wychodzi?
- Nie. - Bo nie istnieją.
Będę miły i nie zakwestionuję dedukcji prokurator Guerry,
o tym, że Angelicę Petroni zabito poza pałacem
i wrzucono do jednego ze zbiorników.
Ale powiedziała też o 11 minutach.
Morderstwo popełniono w ciągu 11 minut.
Dlaczego?
Nie rozumiem pytania.
Autopsja mówi, że śmierć nastąpiła w ciągu sześciu godzin.
Angelica Petroni mogła zginąć minutę po północy,
o wpół do pierwszej, czy o każdej innej porze,
aż do 6,00 rano.
Tak, ale jak już wyjaśniono, jest mało prawdopodobne,
by ofiara opuściła teren parku po wyjściu z imprezy.
Jasne. Ale kto ją zabił?
Kto dotarł do Angeliki Petroni poza imprezą?
Oto jest pytanie.
Niestety, nie znamy odpowiedzi,
ale prokurator udaje, że ją zna.
I nawet jeśli udam, że zgadzam się z tymi 11 minutami,
problem nie zniknie.
Bo te słynne 11 minut reprezentuje n-ty brak, o którym mówiłem.
Jedenaście minut czarnej dziury.
Kompletną nieznajomość wydarzeń.
Pustkę.
I brak dowodu, który ją wypełni.
To wszystko.
Panie Colombo, mieszka pan w Viale Isonzo, niedaleko Palazzo Te?
Pod numerem 44, na drugim piętrze.
Na przesłuchaniu drugiego kwietnia
zeznał pan, że słyszał coś wieczorem, trzeciego marca.
Co takiego?
- Chodź tu, dziwko. - Czego, kurwa, chcesz?
A potem wróciłem do domu.
Chodźmy.
Pamięta pan, o której?
Zawsze wracam o północy. Jestem bardzo obowiązkowy.
Co do głosów…
Może je pan lepiej opisać? Były starszymi czy młodymi kobietami?
Sugeruje odpowiedź.
- Wyjaśniam pytanie. - Sugerując odpowiedź.
Panie Colombo, proszę.
- Jedna brzmiała młodo, druga poważniej. - Nauszny świadek.
Proszę przestać, Barone.
Jedna młodo, druga poważniej.
- Zniszczę go. - Wszystko.
Pańska kolej, mecenasie.
Panie Colombo,
proszę wybaczyć, ale ile pan ma lat?
W styczniu kończę 84 lata.
- Wodnik? - Co?
Nie, nic. A jednak coś nas łączy.
I z całym szacunkiem, macie jakieś problemy zdrowotne?
Kiedy pada, dokucza mi artretyzm.
Okulary pan chyba widzi?
- Chodź tu, dziwko. - Czego, kurwa, chcesz?
Widział pan też te dwie kobiety?
- Nie. - Dlatego, że było ciemno,
a pański wzrok już nie ten?
A może dlatego, że to nie były oskarżona i ofiara,
ale Bóg jeden wie kto. Czy przeciwnie do wzroku…
słuch działa dobrze?
Jestem jak pies myśliwski.
Aż tak, że rozróżnia pan dwa głosy z odległości 100 metrów
i przypisuje wiek niewidzialnym kobietom,
a potem pamięta to przez miesiąc,
aż do dnia, gdy policja wzywa pana na świadka?
„Zniszczę go”.
Słucham?
Powiedział pan tak koledze. Słyszałem.
To prawda?
Poprosimy mecenasa Arrigoniego o potwierdzenie?
Proszę pomóc koledze wyjść z impasu.
Czy pan Colombo ma słuch jak pies myśliwski?
- Powiedział to zdanie. - Słowo w słowo?
- Owszem. - Gratulacje.
Może odrobinę zapełniliśmy tę pustkę.
Przesłuchanie zostanie wznowione o 14,30. Zarządzam przerwę obiadową.
Co? Miałem skłamać?
Silvia, co cię łączyło z Angelicą?
Byłam jej jedyną przyjaciółką.
- Witaj. - Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
Chodźmy.
Powiedziała ci o związku z Claudiem Cavallerim?
Tak.
Tak, a kiedy zobaczyła Lindę…
Nie. Czekaj. Zapytam o to.
Co się stało, gdy Angelica zobaczyła Lindę?
Wyglądała na zmartwioną, poszła na tyły,
zamknięte dla gości. Tutaj.
Ostatnie pytanie. Silvia…
„Co wtedy zrobiłaś?”
Dzwoniłam do niej, ale nie odbierała.
A potem poszłam jej poszukać.
Nigdzie jej nie było, więc poszłam tutaj,
wyjrzałam za kolumnę…
Słuchaj, może nie wbijaj widelca.
Poświęciłem miesiąc, żeby zbudować to cacko w skali 1:125.
Możesz pójść na fajkę, Andreoli?
Dobra.
Ale nie róbcie z makiety stołówki.
I ja też przyniosłem ciastka.
Dziękuję.
Gotowe. Dobra robota.
Kiedy moja kolej?
Na przesłuchaniu w styczniu.
- Co robisz w ferie? - Jadę do rodziców.
- Na razie. - Pa.
- Pa.
- Słodka. Mam te dokumenty. - Dziękuję.
Polubiłaś ją.
Wiem, że czasem ją odwiedzasz.
Jest sama w mieście.
Dobrze pamiętam, jak się żyje na studiach z dala od rodziców.
- Fajnie. - Bez wsparcia dorosłych.
- Furlan wzywa ciebie i De Lucę. - Dzięki.
- Co z Massimo Lorenzim? - Świadek, którego przegapiliśmy.
Linda zadzwoniła do ojca dwie minuty po północy
w noc morderstwa. Tuż po tym Gabriele Monaco
wezwał Massimo Lorenziego, szefa ochrony,
karanego za wymuszenie i napaść. Dlaczego?
Myślisz, że wysłał go tam na oględziny?
Może Linda zostawiła jakieś ślady?
To ma sens, prawda? Znajdźmy go, a kółko się zamknie.
Może znać całą prawdę.
Zniknęła też sumka z konta grupy kapitałowej Monaco.
Zgłaszał problemy finansowe.
Ale to idealna przykrywka, żeby zapłacić za taką usługę.
Wypłaty dokonano czwartego marca, dzień po zbrodni.
Szkoda, że nie znalazłeś Lorenziego.
Kolejny fakt na poparcie teorii.
Zniknął czwartego marca.
Pewnie jest za granicą. Poczekamy.
Wiesz, co myślę o węszeniu w sprawach w toku.
To za drogie. Dla nas i policji.
Zrobiliśmy podsłuch jego byłej, synowi i kumplom 36 tygodni temu.
Zaokrąglimy to do 40.
- Miesiąc. - Nawet nie próbuj.
Dwa tygodnie. Nie więcej.
Powiedz jej o 327, rozchmurzy się.
O czym ty mówisz?
Zdjęcie 327, do zeznań Silvii Orrico.
Obalimy alibi z przyjaciółkami Lindy,
Anną Manfredi i Lavinią Belei.
Tak, Linda wstała z kanapy,
poszła się napić drinka przy barze.
Cały czas ją widziałam.
Pani Manfredi, pani też ją widziała??
Tak.
Wróćmy do 15 marca, przesłuchałam was na komisariacie.
Spędziłyście chwilę w poczekalni.
Długo będziemy czekać?
Nie wytrzymam.
Spokojnie.
Mamy powiedzieć, że Linda nie wychodziła. Jasne?
A czego to ma dowodzić?
Ustaliły panie wersję zdarzeń?
Nie!
Wysoki Sądzie, widzę panie, dla których to pierwsze zeznania,
szykują się do powiedzenia prawdy,
przerażone godzinami czekania.
- Mecenasie… - Przepraszam.
To jej wizja.
Dla mnie to przyjaciółki, wspierające się w trudnej chwili.
Kłamały panie, by pomóc aresztowanej przyjaciółce.
Bez waszych zeznań jej alibi upada.
Być może ktoś wam już podpowiedział,
jak ważne jest to zeznanie.
To oszustwo!
Wysoki Sądzie, tam nic…
Daruje sobie mecenas tę obstrukcję.
Manfredi, skłamała pani wtedy i wciąż kłamie!
Wysoki Sądzie, są granice!
Pani Manfredi…
- ma pani dwoje dzieci? - Tak.
- I co? - Mecenasie.
- Ruggero. Starczy. - Starcze to masz metody.
- W wieku? - Dwóch i sześciu lat.
Kiepsko się składa.
Kara za fałszywe zeznania waha się od dwóch do sześciu lat.
Co pani powie dzieciom?
Nie widziałam cię.
- Zniknęłaś. - No co ty?
Nie będę dla niej kłamać.
Wysoki Sądzie, świadek uległa naciskom.
Proszę mówić, pani Manfredi.
Linda wstała
i wróciła dziesięć minut później.
To ty przyniosłaś nam drinki.
To nieprawda!
Jak wyglądała pani Monaco, gdy do was wróciła?
Była…
zdenerwowana.
- Fałszywa jędzo! - Lindo, usiądź.
- Co ja ci zrobiłam? - Cisza! Proszę o spokój.
- Pani prokurator, to wszystko? - Tak.
Mcenasie Barone, odraczam przesłuchanie.
Dlaczego?
Rozumiem, że nie chce pani, by się przygotował,
ale w tej atmosferze nie dokończymy.
Rozprawa jest odroczona.
Przesłuchanie zostanie wznowione ósmego stycznia o 09,30.
Wesołych świąt.
Dostaliśmy po tyłku.
Przesłuchania poszły katastrofalnie.
Dzięki, Ottavio.
Potrzebowałem pocieszenia.
Vittorio.
Powiedz coś dobrego.
Mamy coś o Annie Manfredi?
Muszę mieć przewagę w tym, cudem odroczonym, przesłuchaniu.
Prowadziła z mężem mały butik,
ale słabo szło, więc pół roku temu go zamknęli.
Wzorcowa żona i matka.
Mówiłeś, że obie wytrzymają.
- To moja wina? - Nie moja.
- Mecenasie? - Nie przerywaj. Kłócimy się.
- Dajcie mi coś, jestem na froncie. - Sam chciałeś.
- Ruggero… - Jaka zgodna współpraca.
Tylko ty.
W twoim biurze.
Mara, oceń sytuację.
Zacząłeś proces jak wyścigówka, która rozbiła się na pierwszym zakręcie.
Nie gap się tak.
Na wstępie zaatakowałeś prokurator, która cię pokonała.
- A ty to? - Zniechęciłeś Venturę,
a wszyscy wiemy, że liczy się główny sędzia.
A co gorsza, już i tak kruche alibi Lindy,
padło. Odpowiadając na pytanie,
jestem Mara Raimondi. Też prawniczka.
I kierownik działu prawnego pana Monaco.
Słucham.
- Próbuję zniszczyć oskarżenie. - To graj w obronie.
Najprędzej uniewinnimy Lindę,
znajdując innego mordercę.
Pracuję z moim śledczym, Vittoriem De Grandis, od miesięcy.
Zbadaliśmy klientów agencji, którzy się targowali,
nie chcą z nami gadać.
I jak dotąd nie mamy przesłanek,
że ktoś inny jest winny.
Ale nadal uważam, że to dobra droga.
Dopóki nic nie zbudujemy, musimy niszczyć.
Daję pracę wielu ludziom.
Jesteśmy dobroczyńcami. Linda i ja.
Powinni nas kochać w tym mieście.
Ale odkąd ta mała umarła,
oddycham innym powietrzem.
Śmierdzi zazdrością ludzi, którzy czekali na nasz upadek.
A od ciebie słyszę same wymówki.
- Robię, co mogę. - Co możesz?
Nie. To za mało.
Wiesz, czemu cię wybrałem?
Spośród wielu bardziej doświadczonych?
Bo ten proces to twoja życiowa szansa.
Ale ty już dajesz dupy.
Odbiję się.
Mam nadzieję.
Bo od teraz będzie obok ciebie Mara.
Nie potrzebuję niańki.
Musisz zacząć wygrywać.
Inaczej na twoim miejscu
znajdzie się ktoś inny.
Wiecie, że wasza córka była prostytutką?
Angelica nigdy by tego nie zrobiła.
Była dobrą dziewczyną.
Zaprosiłam Angelikę do domu, a ona zapomniała piżamy.
- Taka była. - Jaka?
Mądra, potrafiła każdego przejrzeć,
ale roztrzepana i zapominalska.
O czym myślisz?
O tym, co mi mówiła.
Że ma w sobie pustkę.
Czasami jej nie czuła, ale…
Ale zawsze tam była.
ŚPISZ?
TAK JAK TY. JAK SIĘ CZUJESZ?
NIJAK.
Gdzie byłeś?
Pracowałem dla ciebie.
Masz mi coś do powiedzenia?
- Ja? - Tak.
- Nie możesz tracić panowania nad sobą. - Miałam milczeć?
Tak, miałaś milczeć.
Wiedzieliśmy, że to nagranie może nam zaszkodzić.
Mogłem się wykłócać o stres.
Ale musisz mnie słuchać.
Jak to było?
„Zniszczę go”. Tak.
Dobrze.
Jesteśmy kwita. Pobili nas.
- Musisz mi pomóc. - Jak?
Wszystko powiedziałam.
Prokurator zaprowadziła Annę, dokąd chciała.
Więc skłamała?
Oczywiście.
Nie wierzysz mi?
No dobra.
Jeśli skłamała, musiała mieć powód.
Opowiedz mi o niej.
ÓSMY STYCZNIA DRUGIE PRZESŁUCHANIE
Pani Manfredi…
Chciałem przesłuchać tylko panią,
skoro tylko pani zmieniła zeznania.
Mogę spytać, dlaczego?
Chciałam pomóc przyjaciółce.
Ale zmarła dziewczyna, nie chcę kłamać.
Nigdy nie jest za późno na prawdę, ale lepiej mówić od razu.
Tak.
Bardzo wszystkich przepraszam.
Oby teraz była pani szczera.
Poprosiła pani Lindę Monaco o dużą pożyczkę?
- Tak. - W lutym?
- Tak. - No i?
Powiedziała, że to przemyśli.
Potem została aresztowana, pani złożyła zeznania w prokuraturze
- i poszła odwiedzić ją w więzieniu. - Tak.
I znowu poprosiła o pieniądze.
Pani Mandfredi…
Tak, ale…
„Tak, ale” co?
Linda powiedziała, że to niemożliwe.
Tak.
A pani, po nieudanej pożyczce,
złożyła wniosek o upadłość.
Czyż nie?
Mam tu kopię.
Tak. Ogłosiłam bankructwo.
I źle to pani przyjęła.
- Byłam rozczarowana. - „Rozczarowana”.
Opuściła pani spotkanie bez pożegnania?
- Nie pamiętam. - Nie pamięta pani.
Opowiem pani coś o sobie.
Nie jestem stąd.
Urodziłem się na Via Chiaia w Neapolu, ale mieszkam tu od dawna.
Znam to miasto. A przynajmniej tak sądziłem.
Nie chcę umniejszać pańskiej biografii,
ale o co chodzi?
O to, że środowisko Lindy Monaco jest wrogie.
Pełne zawiści i hipokryzji. Kierują także i panią.
Nie martwiła się pani o przyjaciółkę,
ale o ryzyko bankructwa.
Linda wierzyła, że się przyjaźnicie, wie pani?
Nic dziwnego, że wybuchła.
Była tak pewna pani szczerych intencji,
że nie opowiedziała mi o tym epizodzie.
Bo taką jest osobą…
Nie sądziła, że to wpłynie na pani zachowanie.
Ale powiedziałam prawdę. Linda wyszła z sali.
Którą prawdę? Pierwszą czy drugą?
Prawda jest taka, że miała pani powody, żeby zmienić zeznania.
Skończyłem.
Odraczam rozprawę do 11 stycznia.
Chyba nie rozumiesz, jak to działa.
Nie możesz mnie odciąć od sprawy.
Masz mi mówić o każdym pomyśle.
Serio? Liczyłem na brawa.
Rozgryzłem fałszywą koleżankę
- i żadnej pochwały? - Masz mnie informować!
Wybacz, że tak późno,
ale Lorenzi zadzwonił do syna.
Odtwórz.
- Halo? - Marco? To ja.
Gdzie jesteś, do chuja?
Nieważne. Mam mało czasu.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Że co? Ty dupku. Wiesz, co zrobiłeś?
Posłuchaj…
Mówiłeś, że jesteś czysty, błagałeś o spotkanie,
i zniknąłeś na dziewięć miesięcy. Wiesz co? Spierdalaj.
- Skąd dzwonił? - Z Wysp Zielonego Przylądka.
Prosiliśmy o współpracę lokalne organy ścigania,
ale już zniknął z hotelu.
Nie mógł uciec daleko. Ostrzeżmy Interpol.
Cześć. Słyszałem w radio o procesie. Co robisz?
Idę do domu.
Piszemy do siebie, wysyłamy wiadomości głosowe.
Może się spotkamy?
- Cześć. Jak się masz? - Dobrze.
Giovanni?
Andreoli, co tam?
Dzwoniła Silvia Orrico. Mówi, że ktoś ją zaczepił pod domem.
Wyślij dwa radiowozy, już jadę.
Robi się.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Cześć. - Cześć.
Proszę.
- Jak się masz? - Dobrze.
Proszę tędy.
Groził ci? Jak?
Szłam potańczyć, a on pojawił się znikąd.
Kazał mi milczeć w sądzie.
Jak wyglądał?
Nie wiem. Miał wełnianą czapkę i szalik. Nie widziałam twarzy.
W każdym razie policja tu jest i zostanie do rana,
nic ci się nie stanie, obiecuję.
Dobrze.
Dzięki.
- Jadłaś kolację? - Nie.
- Pizza? - Czemu nie?
- Zamówię. - Dobrze.
Chciałam zamówić dwie pizze.
ZABÓJSTWO PETRONI: LINDA MONACO ARESZTOWANA
Jaką?
- Margheritę, dzięki. - Dobra.
Tak, dwie margherity.
Dobrze.
Dziękuję!
PRZYJACIÓŁKI
Do zobaczenia.
Mogę o coś spytać?
Zawsze tak jest ze świadkami?
Jak?
Widziałyśmy się ze 20 razy.
Zadałaś mi milion pytań.
Nie jesteś zwykłym świadkiem.
- Odłóż to. - Dobrze cię słyszę.
Była zakochana? W Claudio.
Tak myślała.
Potem zrozumiała, że to drań.
Myślisz, że to on…
zmusił ją do prostytucji?
Nie wiem.
Ale to możliwe.
Silvia, pomówmy o tobie i Angelice.
Jak się poznałyście?
Pracowałyśmy razem jako hostessy.
Byłam jej przyjaciółką, codziennie rozmawiałyśmy.
- Spokojnie. - Staram się.
Czy Angelica mówiła o prostytucji?
Nie. Angelica nigdy mi o tym nie mówiła. Może się wstydziła.
- Wyuczone zdanie. - Mecenasie.
Nie wyuczyłam się.
Myślę, że nie zaproponowała mi pracy, żebyśmy wciąż się przyjaźniły.
Tak to sobie tłumaczę.
Rozumiem potrzebę wybielenia ofiary,
- ale skupmy się na faktach. - Racja.
Silvia, tamtej nocy pracowałaś z Angelicą w Palazzo Te?
Tak.
Byłaś tam z nią. Pamiętasz, co zaszło?
Wiedziałam o romansie z Claudiem Cavallerim.
Zmartwiła się, gdy zobaczyła jego żonę,
Lindę Monaco.
Więc wyszła. Bała się.
Wysoki Sądzie, czy pani Orrico czyta w myślach?
Petroni mówiła, że się boi, czy znowu pani ubarwia?
Proszę nie obrażać świadka! To fakty.
Nie, to nie fakt. To przypuszczenie,
i pani o tym wie.
Silvia, co zrobiłaś po odejściu Angeliki Petroni?
Wołałam ją, ale się nie odwróciła.
Poszłam na tyły, ale zgubiłam ją,
więc szłam w stronę wejścia
i odwróciłam się do zbiorników.
Zobaczyłam ją.
- Wysoki Sądzie, mogę? - Śmiało.
Chciałbym zwrócić uwagę, że choć nie mamy obrazu,
między wejściem a zbiornikami jest duża odległość.
Widoczność w nocy jest niska.
O ile prokurator Guerra nie ma dowodów, zwodzi Sąd.
Nikogo nie zwodzę.
Aby potwierdzić słowa Silvii Orrico,
pokażę zdjęcie, zrobione w nocy
z tego samego miejsca, które wskazała Silvia.
To jedno z 678 zebranych zdjęć,
zrobionych przez gości przy kolumnach
o 23,56, w ciągu tych nieszczęsnych jedenastu minut,
które według mecenasa są puste,
a moim zdaniem pełne wydarzeń.
Skąd się, kurwa, wzięło to zdjęcie?
Nie złożyła pani tego zdjęcia.
Ależ tak, razem z innymi.
Numer 327.
Może nie zauważył pan bez powiększenia.
Podobną suknię do tej miała Angelica, druga zaś jest podobna
do kreacji oskarżonej.
Różnice wzrostu pasują do Anegeliki Petroni
i Lindy Monaco.
Silvia…
przesłuchana przez policję z 14 na 15 marca,
a potem przeze mnie 15 marca rano, twierdzi, że coś widziała.
A właściwie kogoś, oprócz Angeliki.
Powiesz nam, kogo?
Znamy już zeznania. To mógł być każdy…
Mecenasie, przyjdzie pańska kolej.
Silvia, możesz odpowiedzieć.
Coś się stało?
Przepraszam.
Ale nie mogę tego już ukrywać.
To ja
na zdjęciu z Angelicą.
Zabiłam ją.